Αφού ο Σοϊλού έβαλε στο στόχαστρο τον Οζντάγκ με τη φράση
«παιδί του Σόρος», οι δηλώσεις του Σόρος
για μετανάστες όταν ήρθε στην Τουρκία το 2015 ήρθαν ξανά στο προσκήνιο, γράφει
τούρκικο δημοσίευμα.
Ο Σόρος είχε προτείνει η ΕΕ θα έπρεπε να δώσει χρήματα στην
Τουρκία, με αντάλλαγμα να εμποδίσει τους μετανάστες να περάσουν στην Ευρώπη.
Καθώς η στόχευση του Προέδρου του Κόμματος της Νίκης, Ούμιτ
Οζντάγκ, από τον υπουργό Εσωτερικών Σουλεϊμάν Σοϊλού με τη φράση «παιδί του Σόρος» αύξησε την ένταση στην πολιτική, αναφέροντας
τα λόγια του γνωστού Αμερικανού κερδοσκόπου Τζορτζ Σόρος για τους
μετανάστες και την Τουρκία.
Όταν έφθασε στην Τουρκία τον Νοέμβριο του 2015 - λίγο πριν
από τη συμφωνία που υπογράφηκε μεταξύ Τουρκίας και Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ), η
οποία προβλέπει την επιστροφή όλων των παράτυπων μεταναστών που περνούν στην
Ελλάδα, ο Σόρος συναντήθηκε με τις τουρκικές αρχές, μαζί με τους εκπροσώπους
του Ιδρύματος Ανοιχτής Κοινωνίας που βρίσκονται υπό τον έλεγχό του.
Ο Σόρος υπερασπίστηκε τη συμφωνία, η οποία προβλέπει ότι οι
μετανάστες θα παραμείνουν στην Τουρκία με αντάλλαγμα η ΕΕ να δώσει ένα
συγκεκριμένο χρηματικό ποσό και την οποία η κυβέρνηση συνεχίζει να εφαρμόζει
παρά τις αντιδράσεις των πολιτών.
«Είναι φθηνότερο να κρατήσεις τους μετανάστες στην Τουρκία»
Σε μια συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην αμερικανική
εφημερίδα The Wall Street Journal στις 8 Νοεμβρίου 2015, ο Σόρος δήλωσε ότι οι
περισσότεροι μετανάστες πηγαίνουν στην Ευρώπη μέσω Τουρκίας, επομένως υπάρχει
ανάγκη συνεργασίας μεταξύ Ευρώπης και Τουρκίας και ότι η Ευρώπη, ιδιαίτερα η
Γερμανίδα Καγκελάριος Άνγκελα Μέρκελ,
είναι πρόθυμη να συνεργαστεί με την Τουρκία.
Στο ερώτημα «Πώς θα λειτουργήσει η συνεργασία μεταξύ
Τουρκίας και ΕΕ», ο γνωστός δισεκατομμυριούχος απάντησε: «Είναι φθηνότερο και
πιο αποτελεσματικό να κρατάμε τους πρόσφυγες εκεί που βρίσκονται» και επεσήμανε
ότι ο στόχος της συμφωνίας μεταξύ Τουρκίας και ΕΕ πρέπει να διασφαλίσει ότι οι
μετανάστες θα παραμείνουν στην Τουρκία.
«Διαχειρίσιμο
το κόστος»
Στην ερώτηση «Τι είναι αυτό για την Τουρκία;» ο Σόρος είπε,
«Προφανώς, το κόστος που βαρύνει την Τουρκία πρέπει να καλυφθεί».
Δηλώνοντας ότι αυτό το κόστος θα πρέπει να είναι ακόμη
μεγαλύτερο από ό,τι στο παρελθόν, επειδή θα πρέπει να περιλαμβάνει την
εκπαίδευση για τα παιδιά, ο Σόρος είπε χαρακτηριστικά:
«Υπολογίζεται ότι κοστίζει 5 χιλιάδες ευρώ ανά
άτομο ετησίως και πρέπει να κάνετε παρόμοιες συμφωνίες με άλλες συνοριακές
χώρες, τον Λίβανο. και η Ιορδανία».
Πρόβλημα τα
ανθρώπινα δικαιώματα στην Τουρκία
Απαντώντας στην ερώτηση «Ανησυχείτε ότι η ΕΕ θα επιτρέψει
την υποβάθμιση των θεμελιωδών δικαιωμάτων στην Τουρκία με αντάλλαγμα τη βοήθειά
της στη μετανάστευση;», ο Σόρος, αναφερόμενος στο Ίδρυμα Ανοιχτής Κοινωνίας,
είπε: «Το Ίδρυμα έχει επικρίνει έντονα την τουρκική διοίκηση για τα ανθρώπινα
δικαιώματα. «Εάν πράγματι πρόκειται να υπάρξει μια συμφιλίωση με την Ευρωπαϊκή
Ένωση, μια στενότερη συνεργασία, μια ανοικοδόμηση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης,
κάτι που νομίζω ότι θα χρειαστεί η Τουρκία, για παράδειγμα, εάν θέλει να
ταξιδέψει χωρίς βίζα στην Ευρώπη, τότε θα πρέπει να βελτιώσει τις συνθήκες της»,
είπε.
Στην πραγματικότητα, μετά τη συμφωνία για τη μετανάστευση, η
ΕΕ μείωσε τον τόνο της κριτικής της για τις πολιτικές της κυβέρνησης του Κόμματος
Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης.
«Εκατομμύρια
πρόσφυγες στην Τουρκία, ένα εκατομμύριο στην Τουρκία»
Όταν υπενθύμισε ότι η Τουρκία φιλοξενεί περισσότερους από 2
εκατομμύρια Σύρους πρόσφυγες και ρώτησε πόσους ανθρώπους μπορεί να δεχτεί η ΕΕ,
ο Σόρος είπε: «Ρεαλιστικά, θα είναι δύσκολο για την Ευρώπη να δεχτεί
περισσότερους από 1 εκατομμύριο μετανάστες επειδή μπορεί να γίνει αυτό μόνο σε εθελοντική
βάση».
Όταν ρωτήθηκε, «Τι θα λέγατε εάν τα μέλη της ΕΕ συμφωνήσουν
να δεχτούν πρόσφυγες στο πλαίσιο ενός σχεδίου επιμερισμού των βαρών;» ο Σόρος
είπε, «Είμαι κατά των υποχρεωτικών ποσοστώσεων, είναι άχρηστες και είναι
ενάντια στο νομικό πλαίσιο της ΕΕ και του διεθνούς σύμβαση για τους
πρόσφυγες. «Υπάρχουν πολλές χώρες στην ΕΕ που δεν δέχονται οικειοθελώς
πρόσφυγες», είπε.
Ο Σόρος κατατάσσεται στην 285η θέση στον δείκτη
δισεκατομμυριούχων του Bloomberg με περιουσία 7,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων.
Συγκροτείται κοινή βουλγαρο-σλαβοσκοπιανη ιστορική επιτροπή η
οποία θα εργαστεί για να απελευθερώσει τη διαδικασία διαπραγμάτευσης μεταξύ
Σόφιας και Σκοπίων, δήλωσε στη Βουλγαρική Ραδιοφωνία ο Βούλγαρος ιστορικός Στέφαν Ντέτσεφ της
νεοσύστατης Λέσχης Βουλγαρο- σλαβομακεδονικής Φιλίας.
«Θα έχουμε τη δική μας ατζέντα, το δικό μας ημερολόγιο, τις
δικές μας συναντήσεις. Θα προσπαθήσουμε να δείξουμε ότι δεν υπάρχουν
απαραίτητα σκάνδαλα μετά από κάθε συνεδρίαση. Η επιτροπή μας θα είναι μια
πρόκληση για την κύρια επιτροπή».
Ο Στέφαν Ντέτσεφ εξέφρασε την ελπίδα ότι οι συμμετέχοντες
στη σκιώδη επιτροπή θα είναι έτοιμοι «για έναν ανοιχτό διάλογο».
«Και οι δύο γνωρίζουν τα δημοσιεύματα της άλλης πλευράς.
Βλέπουν ότι υπάρχει ένα σημείο σύγκλισης, διασταύρωσης, σε ορισμένες
θέσεις».
«Δεν θέτουμε στόχο να άρουμε το βέτο μέχρι τον Ιούνιο.
Ακολουθούμε μια ρεαλιστική προσέγγιση», είπε ο Ντέτσεφ.
«Στόχος της «σκιώδους επιτροπής» είναι να δείξει ότι είναι
δυνατό να συγκεντρώσει κόσμο και στις δύο πλευρές των συνόρων και να οδηγήσει
έναν ειλικρινή και γόνιμο διάλογο που στοχεύει σε όλους τους τομείς της
ζωής», εξήγησε ο Ντέτσεφ για την αποστολή του συλλόγου, ο οποίος έχει, ήδη,
περισσότερα από 120 μέλη. Η εκδήλωση θα γίνει στις 16 Μαΐου.
«Ο πρόεδρος της
Βουλγαρίας δεν έχει θέση στα ιστορικά θέματα»
Χαρακτηριστική ήταν η δήλωση του Ντέτσεφ για την παρέμβαση
του προέδρου της Βουλγαρίας στη διένεξη Σκοπίων – Σόφιας.
«Όταν μιλάμε για ιστορία, δεν είναι ο Ρούμεν Ράντεφ που
θα μας πει πώς έχουν τα πράγματα με την ιστορία», είπε ο Στέφαν Ντέτσεφ στο
πρόγραμμα «Πριν από όλα» όσον αφορά τις δηλώσεις του Βούλγαρου προέδρου αυτή
την εβδομάδα σχετικά με τις συνομιλίες ένταξης της Βόρειας Μακεδονίας.
Η βουλγαρική θέση αλλάζει συνεχώς. Καλό είναι όταν
διατυπώνουμε μια θέση να μην αλλάζουμε τους τόνους σε αυτήν, είπε ο ιστορικός
στη ραδιοφωνική εκπομπή.
Κοιτάζοντας τα μέσα ενημέρωσης στη Σόφια και τα Σκόπια,
καταλαβαίνεις ότι δημιουργούν ένα περιβάλλον, μια ατμόσφαιρα που δεν
συνεπάγεται βραχυπρόθεσμη αλλαγή θέσης , είπε ο Ντέτσεφ.
Ο
μεγάλος Στρατηγιστής Clausewitz είπε ότι ειρήνη είναι η συνέχιση του
πολέμου με άλλα μέσα. Θα μπορούσε κάποιος να δαπανήσει ολόκληρη τη ζωή
του φιλοσοφώντας πάνω σε αυτή την μικρή πρόταση, η οποία είναι το
απαύγασμα μιας ολόκληρης ζωής πολεμικών συγκρούσεων. Τι όμως σημαίνει
αυτή η πρόταση; Γιατί συγκλόνισε όλους όσους την διάβασαν; Και τί είναι ο
πολιτικός ρεαλισμός; Πριν όμως φτάσω στον πολιτικό ρεαλισμό θα αναφερθώ
εν συντομία στην φύση και τον χαρακτήρα του πολέμου.
Γράφει ο
Σχης (εα) Δημήτριος Κωνσταντινίδης*
Με απλά λόγια θα σας πω ότι η φύση του πολέμου παραμένει
αναλλοίωτη στους αιώνες, ενώ ο χαρακτήρας το πολέμου αλλάζει καθημερινά
γιατί ακολουθεί την τεχνολογία. Δηλαδή η φύση του πολέμου έχει να κάνει
με την φύση των ανθρώπων και όλων των άλλων ζώων που ζουν στον πλανήτη.
Όπως όλα τα ζώα μάχονται ανηλεώς για να εξασφαλίσουν την τροφή τους και
την επιβίωση τους, έτσι κάνει και ο άνθρωπος, γιατί είναι μέσα στην φύση
του ή αν θέλετε είναι μέσα στο DNA του να επιβιώσει. Και αυτό δεν
αλλάζει, γιατί δεν αλλάζει και η φύση του ανθρώπου. Έτσι λοιπόν ο
άνθρωπος από την ιδιοσυστασία του, ανταγωνίζεται καθημερινά με τους
άλλους ανθρώπους για τροφή και επιβίωση. Και επειδή ο άνθρωπος είναι το
ευφυέστερο όν στον πλανήτη, η επιβίωση του περιλαμβάνει θέρμανση,
διασκέδαση, μόρφωση, ταξίδια, ένδυση, υπόδηση και ο κατάλογος δεν έχει
τελειωμό. Πάνω σε αυτές τις ανθρώπινες ανάγκες στηρίζεται άλλωστε και
ολόκληρη ή οικονομία. Το marketing διαφημίζει ψεύτικες ή πραγματικές
ανάγκες, η βιομηχανία κατασκευάζει λύσεις και οι άνθρωποι εργάζονται σαν
σκλάβοι για να μπορέσουν να αποκτήσουν άχρηστα ή χρήσιμα αγαθά. Αυτή η
συνεχόμενη ανάγκη για όλο και περισσότερα αγαθά και ενέργεια, οδηγεί σε
μια συνεχόμενη και καθημερινή σύγκρουση. Δεν με πιστεύετε; Φιλοσοφήστε
λιγάκι, δεν είναι οι γονείς που θέλουν τα παιδιά τους να σπουδάσουν, για
να έχουν μια καλύτερη θέση από τον γείτονα; Δεν είναι οι γονείς που
προτρέπουν τα παιδιά τους να γίνουν ιατροί και δικηγόροι; Ακούσατε
κανένα γονιό να λέει στο παιδί του να γίνει γεωργός ή οικοδόμος; Δεν
είμαστε εμείς που θέλουμε ένα σπίτι καλύτερο από του γείτονα; Ένα
αυτοκίνητο καλύτερο από του γείτονα; Δεν είναι οι πολιτικοί που
ανταγωνίζονται για το ποιος είναι ο καλύτερος, να πάρει την εξουσία; Αν
όλα τα παραπάνω δεν είναι ένας συνεχής και ανελέητός πόλεμος για την
επικράτηση του ισχυρότερου, τότε τι είναι. Κάποιοι θα πουν ότι για όλη
αυτή την ανισότητα φταίνε οι καπιταλιστές και ότι εάν δημιουργήσουμε μια
κομουνιστική κοινωνία όλες αυτές οι ανισότητες θα εξαφανιστούν ως δια
μαγείας. Σε όλους αυτούς θα πω ότι, τα πολιτεύματα ούτε δημιουργούν ούτε
και καταργούν τις ανισότητες. Εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε ανισότητες.
Και για αυτό και δεν μπορούμε να τις εξαλείψουμε, γιατί είναι μέσα στην
φύση μας. Τι είναι όμως ο πολιτικός ρεαλισμός και πώς συνδέεται με την
φύση του πολέμου;
Ο ορισμός του πολιτικού ρεαλισμού δόθηκε από τους αρχαίους
Αθηναίους στον περίφημο διάλογο των Μηλίων όπως τον μεταφέρει ο
Θουκυδίδης. Η Μήλος κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου ήταν
μια μικρή αποικία των Σπαρτιατών, η οποία επιθυμούσε να μείνει ουδέτερη
στην σύγκρουση των δύο υπερδυνάμεων της εποχής. Όταν οι Αθηναίοι τους
πίεσαν να ενταχθούν στην δική τους συμμαχία, οι αφελής Μήλιοι
ισχυρίστηκαν ότι έχουν το δίκαιο και τους θεούς με το μέρος τους. Οι
Αθηναίοι τότε απάντησαν ότι το δίκαιο ισχύει μόνο μεταξύ ισοδύναμων
αντιπάλων και ότι ο ισχυρός επιβάλει ότι του επιτρέπει η ισχύς του και ο
αδύναμος υπομένει ότι του επιβάλει η αδυναμία του. Τελικά οι Αθηναίοι
χρησιμοποιώντας την τεράστια στρατιωτική τους δύναμη κατέλαβαν την Μήλο,
εκτέλεσαν όλους τους ενήλικους άνδρες, εξανδραποδίσαν τις γυναίκες και
τα παιδιά και εγκατέστησαν στο νησί Αθηναίους εποίκους. Ποιο είναι το
δίδαγμα για τον μελετηρό ηγέτη που έχει διαβάσει και έχει φιλοσοφήσει
την ιστορία; Την απάντηση μας την έδωσε ο φιλόσοφος και κοινωνιολόγος
Eric Hoffer στο βιβλίο του The true believer στο οποίο υποστηρίζει ότι ο
ηγέτης θα πρέπει να μιλάει σαν ιδεολόγος αλλά να σκέφτεται και να
ενεργεί σαν ρεαλιστής. Γιατί εάν δεν είναι ρεαλιστής υπάρχει πολύ μεγάλη
πιθανότητα έως βεβαιότητα να οδηγήσει τον λαό του σε εθνική καταστροφή.
Είναι όμως οι ηγέτες μας ρεαλιστές; Και πώς αντιδρούν σε κρίσεις που
μπορούν να επηρεάσουν το μέλλον του έθνους;
Ένα
μήνα πριν ο νέο εκλεγέντας πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ σε επίσκεψη του στην
Λήμνο δήλωσε ότι είναι ντροπή χώρες μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να
εξοπλίζουν την Τουρκία. Εάν η δήλωση αυτή έγινε για εσωτερική κατανάλωση
και απευθυνόταν στο ακροατήριο του ΠΑΣΟΚ, κανένα πρόβλημα. Εάν όμως
αυτά που είπε τα πιστεύει, και ακόμα χειρότερα εάν πιστεύει ότι αυτά τα
κράτη θα σταματήσουν να εξοπλίζουν την Τουρκία, τότε έχουμε πρόβλημα
ηγεσίας. Η πολιτική είτε μας αρέσει είτε όχι είναι τοπικής εμβέλειας.
Νομίζετε ότι ενδιαφέρονται οι κάτοικοι της Θεσσαλονίκης για το εάν θα
κλείσουν η όχι τα ναυπηγία Σκαραμαγκά; Δυστυχώς ή ευτυχώς η απάντηση
είναι ότι δεν ενδιαφέρονται, και αυτό γιατί η πολιτική είναι τοπικής
εμβέλειας. Ας πάμε τώρα στα εργοστάσια της Γερμανίας ή της Ισπανίας τα
οποία κατασκευάζουν στρατιωτικό εξοπλισμό για την Τουρκία και ας
σκεφτούμε λίγο σαν Γερμανοί ή Ισπανοί εργάτες που απασχολούνται σε ένα
από αυτά τα εργοστάσια κατασκευής οπλικών συστημάτων. Οι άνθρωποι αυτοί
με την ψήφο τους εκλέγουν τους δικούς τους αντιπροσώπους στα κοινοβούλια
των δικών τους χωρών. Ας υποθέσουμε τώρα ότι οι Πρωθυπουργοί αυτών των
χωρών αποφασίζουν να ακούσουν αυτά που λέει ο κύριος Ανδρουλάκης και
σταματήσουν να εξοπλίζουν την τουρκία. Αποτέλεσμα αυτής τους της πράξης
θα είναι η μείωση της παραγωγής των εργοστασίων τους και σταδιακά θα
οδηγηθούν στην απόλυση εργαζομένων. Αυτοί οι απολυμένοι εργαζόμενοι θα
αρχίσουν να διαμαρτύρονται και φυσικά θα πιέσουν με τα σωματεία τους για
την ακύρωση της απόφασης του Πρωθυπουργού. Άρα δεν χρειάζεται και πολύ
μεγάλη αντίληψη για να καταλάβουμε ότι οι εν λόγω Πρωθυπουργοί δεν θα
πάρουν ποτέ μια τέτοια απόφαση για τον απλούστατο λόγο ότι θέλουν να
ξαναγίνουν Πρωθυπουργοί.Γιατί όμως οι πολιτικοί λένε ψέματα στους πολίτες;
Πολλές φορές, όταν οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν δύσκολες
καταστάσεις και δεν μπορούν να ανταποκριθούν στις ανάγκες της
καθημερινότητας, ψάχνουν να βρουν μια σανίδα σωτηρίας. Οι πολιτικοί
εκμεταλλευόμενοι αυτή την συναισθηματική ανασφάλεια προσφέρουν αυτή την
σανίδα με την μορφή της ελπίδας προκειμένου να υφαρπάξουν ψήφους. Οι
πολίτες πιάνονται από αυτή την ελπίδα που έρχεται και δίνουν την εξουσία
στον ψεύτη. Όταν ο ψεύτης πάρει την εξουσία, έρχεται αντιμέτωπος με την
σκληρή πραγματικότητα και τότε πρέπει να πάρει γρήγορές και σωστές
αποφάσεις.
Ας πάρουμε τώρα το παράδειγμα του Ουκρανού πρωθυπουργού.
Ένας νεαρός ηθοποιός με μηδενική εμπειρία διοίκησης γίνεται από το
πουθενά πρωθυπουργός, γεγονός που μόνο τυχαίο δεν μπορεί να είναι.
Πράκτορες που βοήθησαν την εκλογή του; Χρήματα που δόθηκαν από το
εξωτερικό, για να εξαγοράσουν μέσα μαζικής ενημέρωσης και συνειδήσεις
προκειμένου να υποστηρίξουν την προεκλογική του εκστρατεία, με
αντάλλαγμα την υποταγή του; Στην συνέχεια ενθάρρυναν τον νεαρό
πρωθυπουργό με σκοπό να τον οδηγήσουν στην πολεμική σύρραξη. Και όλα
αυτά γιατί απλούστατα τα λεφτά είναι πολλά. Ήταν όμως η Ουκρανία έτοιμη
να αντιμετωπίσει την Ρωσία; Ήταν δηλαδή ο ηγέτης ρεαλιστής; Και εάν ναι,
προετοιμάστηκε; Οργάνωσε τον Στρατό του και την οικονομία του; Η απλά
στηρίχθηκε σε φρούδες υποσχέσεις και έγινε ο τελευταίος καλεσμένος στο
δείπνο ηλιθίων. Είτε μας αρέσει, είτε δεν μας αρέσει η πράξη απέδειξε
ότι δεν ήταν έτοιμος. Ας επιστρέψουμε όμως στην Ελλάδα και τον εξ
ανατολών γείτονα της, την τουρκία.
Η Τουρκία λοιπόν, έχοντας φτάσει τα 82 εκατομμύρια
κατοίκους, έχει ανάγκη για φτηνή ενέργεια. Και από ότι φαίνεται το
Αιγαίο προσφέρεται και για πετρέλαιο αλλά και για αέριο. Ο ρεαλιστής
πολιτικός λοιπόν πρέπει να αντιλαμβάνεται ότι η Τουρκία έχει γίνει μια
περιφερειακή δύναμη η οποία διοικείται από άπληστους ρεαλιστές. Θα
πρέπει επίσης να συνειδητοποιεί ότι η μόνη γλώσσα που καταλαβαίνουν οι
Τούρκοι είναι αυτή της ισχύος και ότι δεν θα σταματήσουν, εάν δεν πάρουν
όλα όσα διεκδικούν. Κατά συνέπεια ο ρεαλιστής πολιτικός πρέπει να
ετοιμάζει τον στρατό του 24 ώρες το 24ώρο και 365 ημέρες τον χρόνο. Θα
πρέπει να επιλέγει τον Διοικητή του στρατού του, με βάση τα αυστηρότερα
κριτήρια και όχι με βάση πολιτικές περγαμηνές και στην συνέχει να τον
συμβουλεύεται σε θέματα Εθνικής Άμυνας. Θα πρέπει να διαθέτει ένα
στρατό, τόσο ισχυρό που να προκαλεί δέος μόνο με την παρουσία του.
Ταυτόχρονα θα πρέπει να εξασφαλίσει τις κατάλληλες συμμαχίες που θα
εδράζονται σε κοινά συμφέροντα και όχι σε ψευδαισθήσεις ή κούφιες
υποσχέσεις. Διαφορετικά κινδυνεύει να γίνει Ουκρανία.
Κύριε
Πρωθυπουργέ επειδή ο χρόνος στην κλεψύδρα της ιστορίας τελειώνει, σας
καλώ να προετοιμαστείτε και να λάβετε τις σωστές αποφάσεις, έτσι ώστε να
μην γράψει η ιστορία το όνομα σας δίπλα από αυτό του Δημητρίου Γούναρη.
Η Βόρεια Μακεδονία εξαρτάται πλήρως από το ρωσικό αέριο, γι’
αυτό πρέπει να βελτιώσει τις σχέσεις με τη Ρωσία και να αρχίσει να πληρώνει το
φυσικό αέριο σε ρούβλια, λένε οι ειδικοί.
Μέχρι τότε, όπως λένε, θα πρέπει να ελπίζουμε στο
έλεος των γειτόνων μας, ιδιαίτερα της Ελλάδας που έχει καλές σχέσεις με τη
Ρωσία και μπορεί να μας προμηθεύει με φυσικό αέριο μέσω της Βουλγαρίας.
Η Ελλάδα θα πληρώσει το φυσικό αέριο σε ρούβλια και θα
βοηθήσει τη Βουλγαρία και την Β Μ εφ’ όσον δεν το απαγορεύσει η
Ρωσία.
Η ρωσική Gazprom αποφάσισε να διακόψει το φυσικό αέριο
στη Βουλγαρία πριν από δύο ημέρες επειδή το κράτος αρνήθηκε να πληρώσει σε
ρούβλια.
Οι αρχές καθησυχάζουν και διαβεβαιώνουν ότι προς το
παρόν υπάρχει φυσικό αέριο και υπάρχουν εναλλακτικές λύσεις εάν η Ρωσία
αποφασίσει να απαγορεύσει την εξαγωγή φυσικού αερίου στη χώρα.
Οι ειδικοί σχολιάζουν επίσης ότι προς το παρόν υπάρχει
αέριο, αλλά αν υπάρξει διακοπή πρέπει να ελπίζουμε σε βοήθεια από τους
γείτονες.
Όμως, όπως λένε, ανησυχεί το γεγονός ότι η Βουλγαρία δεν
εγγυάται αξιόπιστη προμήθεια φυσικού αερίου στην Β Μ.
«Δεν θα έχουμε πρόβλημα με το φυσικό αέριο, γιατί η Ελλάδα
διατηρεί καλές σχέσεις με τη Ρωσία. Η Ελλάδα δεν βρίσκεται στη ρωσική
«μαύρη λίστα» και μπορεί να προμηθεύει αέριο σε Βουλγαρία και Β Μ.
Εάν η Ρωσία δεν το απαγορεύσει, η Ελλάδα μπορεί να
προμηθευτεί και να παραδώσει φυσικό αέριο στη Βουλγαρία και τη Β Μ.
Ωστόσο, η συμφωνία μπορεί να ορίζει ότι δεν πρέπει να
προμηθεύει αέριο σε «εχθρικές χώρες», οπότε δεν θα μπορούμε να λάβουμε ρωσικό
αέριο.
Αλλά η Ελλάδα μπορεί, αν θέλει, να αγοράσει φυσικό
αέριο από την Κύπρο ή το Αζερμπαϊτζάν, το οποίο είναι πιο ακριβό και θα
κοστίσει περισσότερο στους Βούλγαρους, και έμμεσα σε πολίτες και εταιρείες της Β
Μ», δήλωσε ο ειδικός στον τομέα της ενέργειας Γκιόργκι Μανάσκοφ.
Σύμφωνα με τον ίδιο, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει εναλλακτική
λύση και πρέπει να αναζητήσουμε τρόπους βελτίωσης των σχέσεων με τη Ρωσία για
να εξασφαλίσουμε μακροπρόθεσμη παροχή φυσικού αερίου.
«Η χώρα, αυτή τη στιγμή εξαρτάται πλήρως από το ρωσικό
αέριο, επειδή υπάρχει μόνο μία διασύνδεση, αφού το σύστημα αγωγών φυσικού αερίου μας
συνδέεται με τον βουλγαρικό αγωγό φυσικού αερίου μέσω του οποίου μεταφέρεται
επί του παρόντος μόνο αέριο από τη Ρωσία».
Όμως η κατάσταση είναι πολύπλοκη και δεν είναι γνωστό τι
απόφαση μπορεί να ληφθεί τις επόμενες μέρες. Οι αρχές λένε ότι είναι
έτοιμες και έχουν κατάλληλες εναλλακτικές λύσεις σε κάθε απόφαση που θα
μπορούσε να ληφθεί.
Ο υπουργός Οικονομίας Κρέσνικ Μπεκτέσι διαβεβαιώνει ότι δεν
θα υπάρξουν προβλήματα με την παράδοση του φυσικού αερίου και ότι από την
πλευρά μας έχουν τακτοποιηθεί όλες οι υποχρεώσεις.
«Δεν πρέπει να το κάνει αυτό, σύμφωνα με τη σύμβαση και την
ανάγκη του αγωγού. Έχουμε ποσότητες που προσδιορίζονται για τις ανάγκες
της χώρας και πρέπει να λειτουργήσει το δίκτυο μεταφοράς. Αυτό σημαίνει
ότι εάν η Ρωσική Ομοσπονδία δεν αποφασίσει να αναστείλει την παράδοση φυσικού
αερίου στη Β Μ η παράδοση θα πρέπει να γίνεται συνεχώς και
τακτικά», είπε ο Μπεκτέσι.
Τόνισε ότι οι διασυνοριακές ποσότητες στη διασύνδεση με τη
Βουλγαρία δεσμεύονται έως το 2030 από την «Gazprom».
Εκ των μέχρι τούδε πεπραγμένων επί του πεδίου της μάχης
αβίαστα μπορούμε να προβούμε σε ουσιώδη συμπεράσματα μη επιδεχόμενα
αμφισβήτησης, βάση της κοινής λογικής αλλά και των βασικών αρχών
διεξαγωγής ενός πολέμου με τους ισχύοντες κανόνες χρησιμοποίησης των
εμπλεκομένων δυνάμεων.
Γράφει ο
Νίκος Καρατουλιώτης
Υποστράτηγος ΕΑ.
Οι εμπλεκόμενες δυνάμεις τακτικού στρατού ήσαν
αριθμητικά ισοδύναμες περίπου 150.000 με σαφή υπεροχή των Ουκρανικών
δυνάμεων εάν υπολογισθεί και η πολιτοφυλακήενδεχομένως
άνω των 200.000 χιλ– που έχει μακρά παράδοση στην Ουκρανία, από τον
ΒΠΠ- καθώς και η μεγάλη προσέλευση ουκρανών εθελοντών. Ο ειτιθέμενος
(Ρωσία), δεν έλαβε υπόψη τον κανόνα ότι πρέπει να έχει υπεροχή3 προς 1.
Εκ της μελέτης του χάρτη επιχειρήσεων διαπιστώνουμε ότι ο
επιτιθέμενος δημιούργησε πολλά μέτωπα και ενήργησε επί πολλών
κατευθύνσεων , ως παρακάτω :
Α. Λευκορωσία – Κίεβο η οποία και πρέπει να ήταν η κυρία
προσπάθεια, εάν ληφθεί υπόψη ο όγκος των στρατευμάτων με τις ατέλειωτες
ακινητοποιημένες
φάλαγγες επί της δημοσίας οδού (μέγα ολέθριο σφάλμα).
Β. Ρωσία- Χάρκοβο και από εκεί μάλλον προς Κίεβο
προκειμένου να κλείσει η λαβίδα κατάληψης του Κιέβου. Λέω μάλλον προς
Κίεβο καθόσον ουδέποτε ολοκληρώθηκε αυτή η προσπάθειακαι ως εκ τούτου μόνο υποθέσεις μπορούμε να κάνουμε, βασιζόμενοι στον στρατιωτικό τρόπο σκέψης και μόνον.
Γ. Ρωσία – Λουχάνσκ και από εκεί προς Ντονμπάς δεν επετεύχθη.
Δ. Κριμαία – Ντονέντσκ . Επετεύχθη μερικώς καθόσον συνάντησε ισχυρά αντίσταση στην Μαριούπολη όπου και καθηλώθηκε.
Ε.Κριμαία – Οδησσός . Δενεπετεύχθη καθόσον σκάλωσε στο Μυκολάϊβ όπου συνάντησε σθεναρή αντίσταση.
Παγκόσμια πρωτοτυπία αποφυγής στα στρατιωτικά χρονικά όπου
σε ένα πεδίο μάχης παραβιάζεται ο κανόνας της στρατιωτικής αρχής κυρίας
και βοηθητικής προσπάθειας, και αντ’ αυτού ορίζονται 5 κατευθύνσεις.
Υπήρξε πρωτοφανής διαρροή πληροφοριών εκ μέρους του
επιτιθεμένου με το κωμικοτραγικό της υπόθεσης, η τηλεόραση να
ανακοινώνει ακόμη και την ημερομηνία της εισβολής του επιτιθεμένου.
Αποτέλεσμα ήταν να χαθεί το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού το οποίο
οφείλει να έχει ο επιτιθέμενος.
Στον σχεδιασμό υπολόγισαν ότι οι Ουκρανοί θα τους υποδεχθούν ως απελευθερωτέςκαι
ουσιαστικά θα έκαναν στρατιωτικό περίπατο με την κυβέρνηση Ζελένσκη να
έχει αυτομολήσει στο εξωτερικό. Μη λαμβάνοντας υπόψη ότι ο στρατιωτικός
οφείλει να σχεδιάζει λαμβάνοντας υπόψη του το δυσμενέστερο σενάριο.
Η Ρωσία υποτίμησε τον αντίπαλο με αποτέλεσμα να
επαναπαυθεί στην ανωτερότητα της ισχύος πυρός της και να υποστεί ισχυρό
πλήγμα το ναυτικό της με την βύθιση της ναυαρχίδας η οποία επιχειρούσε
με τα ραντάρ σε αναμονή και τα αντιαεροπορικά της κλειστά…….
Εν ολίγοις διαπιστώνουμε ότι ο πόλεμος αστραπή που
ευαγγελίζονταν οι ρώσοι, μετατράπηκε στο πεδίο της μάχης σε μια
αποτυχημένη πολεμική επιχείρηση με καθηλωμένες φάλαγγες επί των δημοσίων
οδών στερώντας ισχύ πυρός και πόρους από το πεδίο σύγκρουσης. Οι
στρατιωτικοί ελιγμοί και η πρωτοβουλία των Διοικήσεων ανύπαρκτοι ,
κάνοντας τα κόκκαλα μεγάλων στρατηλατών να τρίζουν. Η στασιμότητα των
μηχανοκίνητων σχηματισμών κατά μήκος των οδών χαρακτηριστική,
παραβλέποντας την βασική αρχή πυρ και κίνηση.
Στη συνέχεια η Ρωσία προέβησε μίαανακοίνωση
ότι, αφού επέτυχε τους αντικειμενικούς σκοπούς τώρα περνά στην επόμενη
φάση ανασυντάσσοντας τις δυνάμεις της προκειμένου να προχωρήσει στην
επόμενη φάση πουαφορά την κατάληψη του Ντονμπάς.
Η ανακοίνωση αυτή πέρα από του ότι αποτελεί παγκόσμια
πρωτοτυπία όπου ο επιτιθέμενος ανακοινώνει δημόσια τον επόμενο στόχο
του, δημιουργεί πληθώρα ερωτημάτων σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο. Στο
Ντονμπάς μπορούσε να επιτύχει μια πολιτική λύση χωρίς να χρειαζόταν όλοςαυτός
ο πόλεμος. Η όλη αυτή πολυδάπανη και αιματηρή κινητοποίηση προς τι;
Προκειμένου να σταθμεύσουν τα στρατεύματα της στα περίχωρα του Κιέβου;
Λες και ήταν ανάγκη να πραγματοποιήσουν στρατιωτικό περίπατο σε μια ξένη
χώρα φέρνοντας την αντιμέτωπη με την Δύση;
Απλά η ανακοίνωση προσπαθεί να συμμαζέψει τα ασυμμάζευτα και να πείσει το εσωτερικό της ακροατήριο ότι όλα έχουν καλώς.
Επιτρέψτε μου να υποθέσω ότι το σχέδιο που εφαρμόστηκε είναι αδύνατον να σχεδιάσθηκε από τον ΓΕΕΘΑ της Ρωσίας Βαλερί Γερασίμοφο οποίος είναι θαυμαστής του κεραυνοβόλου πολέμου (από το γερμανικό Μπλίτσκρινγκ Blitzkrieg,είναι
μια πολεμική τακτική την οποία επινόησε και εφάρμοσε ο Γερμανός
στρατηγός Φον Γκουτέριαν κατά την διάρκεια του Β΄ΠΠ). Εξάλλου οι
ικανότητες του Γερασίμοφ είναι δεδομένες και το απέδειξε από 2012 όπου
ανέλαβε τα καθήκοντα του (Συρία αλλά και την προσάρτηση της Κριμαίας
χωρίς να χυθεί αίμα). Το ποιο πιθανό είναι να έχει επέμβει κάποιος
ανώτερος του (ενδεχομένως ο Πούτιν; ) κάτι ανάλογο έκανε και ο Χίτλερ ο
οποίος σε πολλές περιπτώσεις ανέτρεπε τα σχέδια των στρατηγών του, με
ολέθριο αποτέλεσμα.
Ο κατακερματισμός των δυνάμεων του Ρωσικού στρατού και η
εμπλοκή του σε πέντε κατευθύνσεις χωρίς να έχει τις απαιτούμενες
αναλογίες είναι η βασική αιτία της αποτυχίας και μου θυμίζει στρατηγική
τακτική καφενείου όπου οι θαμώνες φωνασκούν και απαιτούν«επίθεση προς πάσα κατεύθυνση» .
Ο πόλεμος εκτός από τα δεινά που κουβαλά δεν παύει να
είναι τέχνη και μάλιστα πολύ υψηλού επιπέδου. Οι ελιγμοί στο πεδίο της
μάχης και οι υπερκεράσεις είναι μαγεία συγχρονισμού και υψηλού επιπέδου
στρατηγικής. Στον συγκεκριμένο πόλεμο αν και το σύνολο των ρωσικών
δυνάμεων ήταν μηχανοκίνητα καιτεθωρακισμένα,
δεν είδαμε τίποτε από την ταχύτητα του Φον Γκουτέριαν, ούτε από τους
ελιγμούς του Ρόμελ, ούτε από την ορμή του Πάτον, αλλά ούτε και από
λεπτομερή συντονισμό του Μονάδων του Νταγιάν. Το μόνο που είδαμε ήτανμία στασιμότητα με αργοκίνητα τμήματα τα οποία στην καλύτερη περίπτωση κυριολεκτικά σερνόντουσανενώ στην χειρότερη ήταν σταθμευμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα επί των λεωφόρων (ότι το χειρότερο).
Και ότι απέτυχαν οι ρωσικές δυνάμεις σε επίπεδο σχεδιασμού
αλλά και υλοποίησης, προσπάθησαν να το επιτύχουν με την ισχύ πυρός
βομβαρδίζοντας και ισοπεδώνοντας ολόκληρες πόλεις (Μαριοόυπολη )κλπ, εκ
του ασφαλούς με την ισχύ του πυροβολικού και πυραύλων τρομακτικής ισχύος
και τεχνολογίας.
Ανεξαρτήτως αποτελέσματος ο παραπάνω πόλεμος θα διδάσκεται
σε όλες τις στρατιωτικές ακαδημίες, ως πόλεμος προς αποφυγήν λαθών τα
οποία συντελέσθηκαν τόσο στο σχεδιασμό, όσο και στην υλοποίηση του, με
κορυφαίο λάθος την αδράνεια των διοικήσεων επί του πεδίου της μάχης και
την πολυμέτωπη διάσπαση των δυνάμεων του επί πολλών κατευθύνσεων.
Η δυναμική της περιφερειακής αποσταθεροποίησης που ενεργοποιείται ως απότοκος της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης… Ο επαναπροσδιορισμός ρόλων στο πλαίσιο της ανακατανομής ισχύος που συντελείται σε ολόκληρη την Ευρασιατική σκακιέρα… Η διάχυση του κόστους των συνεπειών που ανατροφοδοτείται από την περαιτέρω κλιμάκωση των εκβιαστικών κυρώσεων… Και φυσικά η διόγκωση των κινδύνων που ανακύπτουν εξ αιτίας της βάναυσης όσο και ακραίας γεωπολιτικής εργαλειοποίησης της πατρίδας μας στο περιβάλλον μιας γενικευμένης συστημικής ρήξης…
Του Κ. ΚΥΡΙΑΚΟΠΟΥΛΟΥ
Είναι μερικές μόνο από τις κρίσιμες διαπιστώσεις, που επιβεβαιώνουν ότι η χώρα μας τελικά ΔΕΝ τοποθετήθηκε στην σωστή πλευρά της Ιστορίας και ότι ο σχετικός κυβερνητικός περί του αντιθέτου ισχυρισμός, ΔΕΝ είναι μόνο ένα επιπόλαιο, αλλά είναι πρωτίστως ένα επικίνδυνο αφήγημα, που αναμένεται να επιβαρύνει τον λογαριασμό όταν αργά ή γρήγορα θα φτάσει η δύσκολη ώρα του ταμείου.
Και επειδή οφείλουμε να είμαστε πολύ σαφείς σε ότι αφορά στην ουσία της τοποθέτησής μας, θα πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότιη
επιλογή της σωστής ή της λάθος πλευράς στο άρμα της Ιστορίας, δεν
συνιστά και δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζεται ως μια απλή τοποθέτηση
προϊόντος. Από αυτήν την άποψη, είναι φανερό ότι δεν αρκεί να επιλέξεις στασίδι, για να μπορείς από κει και μετά να «αράξεις» και να αυτοθαυμάζεσαι για την ορθότητα της συγκεκριμένης επιλογής.
Οι χώρες ως γεωπολιτικοί δρώντες, επιβεβαιώνουν την ορθότητα ή το εσφαλμένοτων ιστορικών τους επιλογών –
ιδιαίτερα όταν αυτές πραγματοποιούνται σε περιόδους κατά τις οποίες η
«κανονικότητα» αντικαθίσταται βίαια από συγκρουσιακά περιβάλλοντα – πρωτίστως από τον συνδυασμό τριών κρίσιμων και θεμελιωδών παραμέτρων…
Πρώτον: Από την ετοιμότητά τους να διεκδικήσουν ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΡΟΛΟ στις νέες συνθήκες όπου οι όροι της Ισχύος επαναδιατυπώνονται…
Δεύτερον: Από την αποφασιστικότητά τους να τον διεκδικήσουν αυτόν τον ρόλο ΜΕ ΟΡΟΥΣ ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΟΥ ΠΡΩΤΑΓΩΝΙΣΤΗ. Και…
Τρίτον: Από την ικανότητά τους να αξιοποιήσουν την ιστορική συγκυρία, έτσι ώστε ΝΑ ΙΣΧΥΡΟΠΟΙΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΓΕΩΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ ΘΕΣΗ εις το διηνεκές, αποδεικνύοντας ότι διαθέτουν στρατηγική επάρκεια, διπλωματικοπολιτική τακτική ευελιξία και επιχειρησιακή αποφασιστικότητα που θα τους επιτρέψει να το επιτύχουν.
Πέρα και ανεξάρτητα λοιπόν από την επιπολαιότητα των «αντιρωσικών» ή των άγονων «φιλορωσικών» στοιχίσεων,
στις οποίες έντεχνα κατευθύνουν τα ΜΜΕ – η αποστολή των οποίων είναι να
διευκολύνουν το κοινωνικό διχασμό – και τις οποίες αναπαράγουν
απερίσκεπτα οι αφελείς του διαδικτύου, κριτήρια όπως τα παραπάνω θα πρέπει να είναι το δικό μας μέτρο για να σταθμίσουμε σοβαρά το αποτέλεσμα της πολιτικής διαχείρισης στην οποία ενέδωσε η κυβέρνηση του τόπου.
Είναι προφανές ότι αυτοί που επεδίωξαν να σύρουν την κυβέρνηση στην πολιτική της αυτογελοιοποίηση μέσα από τα παραληρήματα του μικρομεγαλισμού και τις νεοναζιστικές φιέστες των ΑΖΟΦ στο κοινοβούλιο, το έκαναν διότι είχαν συγκεκριμένη ατζέντα να εξυπηρετήσουν. Το εάν όμως όλα τα παραπάνω, υπηρέτησαν ή αποδόμησαν πλήρως την εθνική μας ατζέντα, είναι κάτι που θα το δούμε στην συνέχεια και που οφείλουμε ως κοινωνία να το αποτιμήσουμε σωστά, αντί να παραδιδόμαστε στην λαγνεία φτηνών εξυπνακισμών που δεν οδηγούν πουθενά και το μόνο που κάνουν είναι να διευρύνουν τον διχασμό, σε μια εποχή εξαιρετικά κρίσιμη για τον τόπο.
Κατά τα λοιπά είναι βέβαιο πως, οι χαλβάδες με τα αμύγδαλα που επανέφεραν…
Α. Στο Αιγαίο ισχυρούς τουρκικούς σχηματισμούς σε απειλητική διάταξη…
Β.Στις διμερείς σχέσεις τον ανεκδιήγητο Ακάρ να απειλεί Θεούς και Δαίμονες απαιτώντας απόλυτη υποταγή. Και…
Γ. Στο διπλωματικό παρασκήνιο τους υποτιθέμενους συμμάχους μαςνα απαιτούν υποχωρήσεις και να εκβιάζουν συμβιβασμούς που φτάνουν – εάν δεν ξεπερνούν ήδη – τα όρια του εκούσιου εδαφικού ακρωτηριασμού της πατρίδας μας…
Είναι εξελίξεις που ΔΕΝ παραπέμπουν σε μια χώρα που επέλεξε να τοποθετηθεί στην σωστή πλευρά της Ιστορίας. Παραπέμπουν σε μια χώρα – παραλειπόμενο της Ιστορίας, που επιμένει να χαριεντίζεται με τις αυταπάτες της, ενώ στο παρασκήνιο προετοιμάζεται μεθοδικά ο γεωπολιτικός της στραγγαλισμός.
Οι Ελληνοαμερικανικές αμυντικές συμφωνίες που υπέγραψαν οι κυβερνήσεις του ΣΥΡΙΖΑ και της ΝΔ και κυρίως ο καταχρηστικός τρόπος με τον οποίο εφαρμόζονται αυτές οι συμφωνίεςκατά την διάρκεια της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης, επιβεβαιώνουν ότι η πατρίδα μας είναι αντιμέτωπη με μια καινούρια κατάσταση η οποία κατά βάσην συνιστά μια διπλή στρατηγική ομηρία.
Ομηρία στο πλαίσιο μιας κατάφορα υποτελούς σχέσης με τις ΗΠΑ,
που μετατρέπει την χώρα μας σε χρηστικό υπομόχλιο των επιχειρησιακών
τους αναγκών και αναλώσιμο στις ευρύτερες στρατηγικές επιδιώξεις τους. Αλλά και…
Ομηρία σε ένα περιβάλλον διαρκών προκλήσεων και απειλών μέσα από το οποίο κλιμακώνεται η προώθηση της Τουρκικής στρατηγικής, ενώ την ίδια στιγμή είναι καταφανής η αμηχανία που καταγράφεται αναφορικά με την αποτελεσματική διαχείριση αυτών των προκλήσεων, εκ μέρους της Ελληνικής πολιτικής ηγεσίας.
Τα διαδραματιζόμενα στο πεδίο κατά την διάρκεια της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης, ανέδειξαν τον καταλυτικό ρόλο της πληροφορίας, του ηλεκτρονικού πολέμου αλλά και των νέων τεχνολογιών στην έκβαση των επιχειρήσεων. Οι Αμερικανοί και η ΝΑΤΟική συμμαχία, αν και τυπικά δηλώνουν αμέτοχοι, ουσιαστικά πρωταγωνιστούν και καθορίζουν την ροή των εξελίξεων, όχι μόνο με την εμφανή εξοπλιστική υποστήριξη που εξασφαλίζουν στους Ουκρανούς, αλλά κυρίως μέσα από την ανομολόγητη αλλά διαρκή και στοχευμένη παρέμβασή τους στο παρασκήνιο.
Για τους Αμερικανούς, οι οποίοι κατά βάθος επεδίωξαν αυτόν τον πόλεμο, η ρωσοουκρανική σύγκρουση αποδεικνύεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία, όχι μονάχα για να βάλουν στο χέρι τους συμμάχους τους πουλώντας τους πανάκριβη ενέργεια και εξ ίσου πανάκριβα οπλικά συστήματα… Ούτε επιδιώκοντας μόνο να υπερχρεώσουν τους αφελείς Ουκρανούς οι οποίοι ΚΑΙ σκοτώνονται ΚΑΙ φεσώνονται για
να ξεχρεώνουν στο διηνεκές – όσοι τελικά επιζήσουν – την πολύτιμη
συμμαχική βοήθεια που συνεχίζει να απαιτεί ο τυχοδιώκτης του Κιέβου…
Ο πόλεμος αυτός είναι μια πρώτης τάξεως ευκαιρία για τους Αμερικανούς διότι χωρίς κόστος για τους ίδιους (ούτε σε υλικό ούτε και σε ανθρώπινες ζωές) αλλά με τεράστιο κόστος για τους Ρώσους…
Οδήγησαν σε απομυθοποίηση την ρωσική συμβατική πολεμική μηχανή…
Αντιμετώπισαν επιθετικά τα αποδομητικά φαινόμενα που είχαν αρχίσει να κάνουν απειλητική την εμφάνισή τους στο εσωτερικό της Δυτικής Συμμαχίας…
Επιχειρούν να ανασυντάξουν ταχύτατα τους εμπορικούς τους μηχανισμούς και την γεωπολιτική τους ισχύ, προκειμένου
να διατηρήσουν την πρωτοβουλία των κινήσεων μπροστά στην κορυφαία
στρατηγική σύγκρουση (αν φυσικά προλάβουν και δεν τους χαλάσει τα σχέδια
ο διαφαινόμενος οικονομικός Αρμαγεδών…
Μέσα σε ένα τέτοιο κλίμα, κρίσιμη παράμετρος στο μεταπολεμικό σκηνικό, αναδεικνύεται η δυνατότητα των ΗΠΑ να επενδύσουν στην αναποφασιστικότητα των συμμάχων τους, να διαμορφώσουνκατ’ αποκλειστικότητατο πλαίσιο του νέου και επικαιροποιημένου επιθετικού σχεδιασμού και
εν τέλει να χειραγωγήσουν και να καθυποτάξουν τους πάντες, στο
περιβάλλον των τακτικών και επιχειρησιακών απαιτήσεων αυτού του
σχεδιασμού.
Σε ότι αφορά στην χώρα μας, επιβεβαιώνεται στην πράξη ότι η
παρουσία εγκαταστάσεων που περιλαμβάνουν κρίσιμη Αμερικανική στρατηγική
υποδομή, καθιστά την πατρίδα μας τον πλέον ευάλωτο χώρο της Δυτικής
συμμαχίας και σε πείσμα των απερίσκεπτων πανηγυρισμών όλων
εκείνων που πρωτοστάτησαν στην διαπραγμάτευση και προσυπογραφή των
συγκεκριμένων συμφωνιών, αυτό που διαμορφώνεται τελικά, ΔΕΝ συνιστά ένα καθεστώς προσαυξημένης ασφάλειας, αλλά μια ιδιότυπη ομηρία, το γεωπολιτικό κόστος της οποίας διαφαίνεται πως θα είναι βαρύτατο.
Ετσι… Στην νέα κατάσταση και με δεδομένο ότι οι
εξελίξεις στο Ουκρανικό απαιτούν την επαναδιατύπωση κρίσιμων παραμέτρων
που αφορούν στην νέα Αρχιτεκτονική Ασφαλείας αλλά και στην νέα εξίσωση
ισχύος τόσο περιφερειακά όσο και διεθνώς, τα δεδομένα που έχουμε στην διάθεσή μας και τα οποία μας αφορούν άμεσα διαμορφώνονται ως εξής:
Η χώρα μας έχει χάσει και τυπικά κάθε σχέση με το κίβδηλο αφήγημα περί νησίδας σταθερότητας. Έτσι…
Στο σύνθετο περιβάλλον της κορυφαίας στρατηγικής σύγκρουσης όπου οι
πάντες παρατηρούν, καταγράφουν τα τεκταινόμενα και επαναπροσδιορίζουν
την τακτική τους, η πατρίδα μας υποβαθμίζεται σταθερά σε χώρα – στόχος η οποία αυτήν την στιγμή στερείται ταυτοτικής αξιοπιστίας και ως εκ τούτου αδυνατεί να διαχειριστεί με αυτοπεποίθηση τον διπλωματικοπολιτικό της βηματισμό στο σύνθετο διεθνές και περιφερειακό περιβάλλον.
Η αρνητική αυτή εξέλιξη, επιβαρύνει ιδιαίτερα την έκβαση των περιφερειακών συνευρέσεων στις οποίες ενεπλάκη στην περιοχή της ΝΑ Μεσογείου, πολύ δε περισσότερο που η
Τουρκία παρεμβαίνει δυναμικά στο περιβάλλον αυτών των διεργασιών, με
ολοκληρωμένη στρατηγική ατζέντα και με δεδομένη την υποστήριξη των ΗΠΑ από το παρασκήνιο των εξελίξεων.
Η πλειοδοσία με την οποία έσπευσε να διαχειριστεί η κυβέρνηση, όλα όσα της υπαγόρευσαν οι Αμερικανοί στο επίπεδο των κυρώσεων, υποβάθμισε έτι περαιτέρω την θέση της χώρας μας έναντι φίλων και αντιπάλων, γεγονός που την καθιστά, για μεν τους Αμερικανούς δεδομένη και πρόθυμη να
υλοποιήσει οτιδήποτε της υπαγορεύεται, αφού προηγουμένως φρόντισαν να
την εκθέσουν με τρόπο προκλητικό, οριστικό και αμετάκλητο, για δε τους αντιπάλους, η πατρίδα μας μεταπίπτει σε ένα πλήρως αποστεωμένο από ουσιαστική διπλωματικοπολιτική υποστήριξη λάφυρο, γι’ αυτό και ήδη κλιμακώνουν εμπράκτως την αμφισβήτηση ακόμη και αυτής της εδαφικής ακεραιότητάς της.
Η διαχείριση με την οποία επέλεξε να εμπλακεί στις προκλήσεις της Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης…
Δεν δικαίωσαν τις προσδοκίες των κυβερνώντων για αναβάθμιση της γεωπολιτικής της θέσης…
Δεν οδήγησαν στην πολυσυζητημένη περαιτέρω απομόνωση της «απείθαρχης» Τουρκίας. Και το χειρότερο όλων…
Δεν εξοβέλισαν όπως αφελώς αναμενόταν την αναθεωρητική ρητορική, ΟΥΤΕ από τις περιφερειακές διεργασίες ΟΥΤΕ βεβαίως από την ΝΑ πτέρυγα του ΝΑΤΟ.
Η Τουρκία ήδη κατασκεύασε, επικαλέστηκε και
ενεργοποίησε το δικό της πρόσχημα για να επιτεθεί εν μέσω της
Ρωσοουκρανικής σύγκρουσης στο Ιράκ και φυσικά επικαιροποιεί το
προσχηματικό μέρος του αναθεωρητικού της λόγου, προκειμένου να θέσει και
πάλι ζήτημα αμφισβήτησης της Ελληνικής κυριαρχίας στα Ελληνικά νησιά.Και
ενώ συμβαίνουν όλα τούτα, η Διεθνής κοινότητα, με προεξάρχοντες τους
«συμμάχους» μας και δη τους Αμερικανούς, απλώς αγρόν αγοράζει…
Με δυο λόγια, η διαχείριση του Ουκρανικού, κατέδειξε την Ελληνική γεωπολιτική γύμνια. Στρατηγική σκέψη, ανύπαρκτη… Διπλωματική παρέμβαση, αυτοκτονική… Σχεδιασμός επί χάρτου που να παίρνει υπ’ όψιν του την μεγάλη εικόνα, επίσης ανύπαρκτος… Σχέδιο για την διαχείριση ευκαιριών, πολυτέλεια… Στοχευμένη αξιοποίηση συγκριτικών πλεονεκτημάτων, άλλα λόγια ν αγαπιόμαστε… Εποικοδομητικός αιφνιδιασμός των «συμμάχων» στο επίπεδο των διπλωματικών ή άλλων πρωτοβουλιών, ούτε λόγος να γίνεται… Διεκδίκηση εναλλακτικού ρόλου… Ευθεία σύνδεση διακυβευμάτων του Ουκρανικού με τον σκληρό πυρήνα της εθνικής μας ατζέντας… Ανάληψη πρωτοβουλιών για παράλληλη διαχείριση περιφερειακών ζητημάτων έτσι ώστε να προληφθούν εξελίξεις… Τίποτε… Απόλυτη γύμνια…
Εξήντα ημέρες ουραγοί στις απαιτήσεις των Αμερικανών και ούτε μια μέρα ξεχωριστοί και πρωταγωνιστές, αποφασισμένοι να καταδείξουμε αν μη τι άλλο την ύπαρξη και την αποφασιστικότητά μας…
Αυτή είναι η Ελλάδα κύριοι τις μέρες του πολέμου.
Και όσοι επιμένουν να αντιμετωπίζουν με ευπιστία τις δηλώσεις του Έλληνα
πρωθυπουργού, καλό θα είναι να έχουν υπ’ όψιν τους ότι η πραγματική κατάσταση θα χειροτερέψειστην
χώρα που η ακεραιότητά της απειλείται ευθέως και οι πολίτες της
αντιμετωπίζουν τις προκλήσεις της ζωής τους με επιδόματα και ψηφιακή
κάρτα καυσίμων, ενώ την ίδια στιγμή το δημόσιο χρέος της πατρίδας μας σε λίγο καιρό θα φλερτάρει με τα 450 δις.
Η σωστή πλευρά της Ιστορίας λοιπόν, ΔΕΝ ορίζεται από το πέτσινο δίλημμα που έθεσε ο πρωθυπουργός της χώρας, καλώντας τους πολίτες να καταδικάσουν τον Ρώσο εισβολέα και να στοιχηθούν πίσω από τον τυχοδιώκτη του Κρεμλίνου.
Η σωστή πλευρά της Ιστορίας, ΔΕΝ επιλέγεται από μια κυβέρνηση παραδομένη στο έλεος των εκβιασμών και της υποκριτικής δημαγωγίας. Η σωστή πλευρά της Ιστορίας, χτίζεται από ένα πολιτικό προσωπικό που σε συνθήκες εκκολαπτόμενης συστημικής ρήξης, συναποφασίζει
να συσπειρωθεί γύρω από μια διπλωματικοπολιτική και άλλη διαχείριση
(ενεργοποιώντας εδώ ΚΑΙ το πολύτιμο εργαλείο της Μυστικής Διπλωματίας) όχι για να αναπαράξει τις Αμερικανικές εντολές, αλλά για να προωθήσει τα ιστορικά Δίκαια της χώρας του και να «κλειδώσει» αμετάκλητα εθνικές επιτυχίες.
Χτίζεται, εκεί που οι επιτελείς παρατηρούν σε βάθος τον
«αόρατο πόλεμο» των Αμερικανών, και φροντίζουν να αναζητήσουν τρόπους
ώστε να μην παγιδευτεί η χώρα τους σε αντίστοιχα παιχνίδια αν αυτό απαιτήσουν ΚΑΙ πάλι οι προσεταιρισμοί των Αμερικανών.
Χτίζεται εκεί που οι επιτελείς και το πολιτικό της προσωπικό θα αναζητήσουν τρόπους ανάληψης της πρωτοβουλίας των κινήσεων, έτσι ώστε η δυνητική ομηρία στην οποία πρακτικά έχει περιέλθει η χώρα εξαιτίας της συμμετοχής της σε συνασπισμούς που ιστορικά ΔΕΝ την ευνόησαν, να μετατραπεί σε διαχειριστικό πλεονέκτημα τον κατάλληλο χρόνο, με τον κατάλληλο τρόπο που θα είναι προϊόν της ενδεδειγμένης διαχείρισης.
Σε αυτήν την πραγματικά «Σωστή Πλευρά Της Ιστορίας» η Ελληνική κυβέρνηση ΔΕΝ ΒΡΕΘΗΚΕ ούτε λεπτό και το τίμημα της απροθυμίας της, θα είναι δυσβάστακτο για τον τόπο.
Όταν ο Ουκρανός στρατηγός είχε για δεξί του χέρι τον αρχηγό της νεοναζιστικής ομάδας «Δεξιός Τομέας»
Έχοντας αναλάβει μόλις πρόσφατα τον νέο ρόλο του ως επικεφαλής
της «ειδικής στρατιωτικής επιχείρησης», ο Ρώσος στρατηγός Αλεξάντερ
Ντβόρνικοφ καλείται από το Κρεμλίνο να φέρει τη νίκη στον πόλεμο που
πλέον κλείνει δύο μήνες.
Σχεδόν εννιά μήνες νωρίτερα ο Ουκρανός πρόεδρος Ζελένσκι είχε
διορίσει τον στρατηγό Βαλέρι Ζάλουζνι αρχηγό των Ενόπλων Δυνάμεων της
χώρας, με αποστολή να κρατήσει την άμυνα απέναντι σε έναν σαφώς πιο
ισχυρό εχθρό.
Τώρα, οι δύο ανώτατοι στρατιωτικοί
διοικητές των εμπόλεμων ρωσικών και των ουκρανικών δυνάμεων βρίσκονται
αντιμέτωποι στο Ντονμπάς, στα ανατολικά της Ουκρανίας, στη δεύτερη και
πιο κρίσιμη φάση μιας ένοπλης σύγκρουσης που εξελίσσεται ως η πιο
ολέθρια στην Ευρώπη από την εποχή του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου.
Le forze sul campo di battaglia vengono affidate alla direzione di
comandanti che in base alle situazioni adattano i dispositivi per il
raggiungimento degli obiettivi prefissati, trasformando la strategia in
tattica. In Ucraina su questo piano si confrontano e scontrano i due
generali responsabili delle operazioni, l’ucraino Valerii Zaluzhny e il
russo Alexander Dvornikov (foto da fb). Utilizzando fonti ufficiali, che
sono sempre povere di informazioni, e fonti aperte, si è cercato di
farne un breve profilo.
Zaluzhny Nato 49 anni fa a Novohrad-Volynskyi,
città dell’oblast di Zytomyr, dal 27 luglio 2021 è comandante in capo
delle Forze Armate ucraine. Si è arruolato quando l’Ucraina non era più
parte dell’URSS ormai disciolto. Nel 1997 si diploma con lode all’
“Accademia Militare di Odessa”, nel 2007 si laurea, con medaglia d’oro,
presso l’“Accademia Nazionale di Difesa dell’Ucraina” e nel 2014
frequenta l’“Università della Difesa Nazionale Ivan Cherniakhovskyi”
classificandosi primo. Percorre la carriera prestando servizio nelle
unità dell’esercito ucraino, dove affina le sue capacità di comando
guidando unità di livello plotone, compagnia, battaglione e reggimento
per poi passare ad unità complesse. Ad incarichi operativi e di
formazione, alterna periodi di impiego come ufficiale di staff presso
alti comandi. La sua formazione militare si discosta dai canoni
classici di preparazione ispirati alla dottrina Sovietica e del Patto di
Varsavia con cui sono stati istruiti schiere di ufficiali e
sottufficiali ucraini prima di lui. Zaluzhny ha già combattuto contro
i russi durante la guerra del Donbass e da quel periodo, non positivo
per l’esercito ucraino, ha tratto insegnamenti che si stanno mostrando
utili in questa guerra. Ha partecipato inoltre ad attività addestrative
con le forze armate USA ed Inglesi da cui ha appreso l’impiego di nuovi
sistemi d’arma e tecniche di comando e controllo. Tra le innovazioni che
ha apportato nelle forze armate ucraine c’è quella di avere introdotto
la responsabilità decisionale ai livelli più bassi della catena di
comando, discostandosi ulteriormente dalla concezione dottrinale dell’ex
Unione Sovietica dove le decisioni, anche semplici, sono rimandate ad
uno o due livelli superiori e oltre. Forte è stato il suo impegno,
prima dello scoppio della guerra, nella modernizzazione delle forze
armate per avvicinarle e renderle capaci di operare con le forze della
Nato. È soprannominato “Iron Man”, non ama mettersi in mostra ed ha
finora evitato le luci della ribalta.
Dvornikov Classe 1961 è nato a Ussurijsk, città
dell’Estremo Oriente (Siberia). È entrato nell’allora esercito sovietico
frequentando la scuola militare “Ussurijsk Suvorov”, dove si diploma
nel 1978. Completa il ciclo di studi frequentando prima il “Moscow High
Command Training School” uscendone nel 1982 e, successivamente, dopo
aver prestato servizio nel distretto militare dell’Estremo Oriente, si
laurea all’ “Accademia Militare di Frunze” nel 1991. Ultimo tassello
nella formazione è la frequenza dell’“Accademia Militare di Stato
Maggiore” nel 2005. Una sua insegnante dell’accademia ha detto di lui
che studiava e si impegnava il triplo degli altri ed aiutava sempre i
compagni. La carriera militare di Dvornikov è una continua ed
ininterrotta ascesa dalla base fino a giungere ai vertici della difesa.
Da prassi inizia l’impiego in unità operative semplici per passare a
quelle più complesse, dove ricopre tutti gli incarichi di comando
previsti nel grado. Ai periodi di comando alterna attività di staff
(stato maggiore) nelle GU-Grandi Unità operative e negli Alti Comandi
Centrali. Viene soprannominato “macellaio” sin dai tempi della
seconda guerra cecena, nel 2015 assume il comando delle forze armate
russe in Siria e l’appellativo viene confermato come “macellaio della
Siria” per la sua spregiudicatezza nella conduzione delle operazioni e
per il trattamento nei confronti dei civili. Sette settimane dopo
l’invasione russa dell’Ucraina viene nominato da Putin come Comandante
unico dell’“Operazione Militare Speciale”. La sua nomina è stata letta
da più parti come l’intenzione del presidente russo di continuare questo
conflitto adottando pratiche e tecniche di combattimento diverse da
quelle utilizzate finora e per mettere le forze impegnate sotto un unico
comando. A Dvornikov, che è espressione della “dottrina sovietica”
spinta all’estremo, vengono comunque attribuite capacità di comando,
controllo e coordinamento elevate con forte e spinto senso “combat”. Con
lui per i russi la guerra in Ucraina entra in una nuova dimensione.
I due generali si confronteranno sul terreno, mettendo in atto
visioni diverse di tattica, di combattimento, di impiego delle risorse
umane, di comando e controllo. I due saranno guidati da dottrine,
esperienze fatte e convinzioni personali differenti: spregiudicatezza,
forza bruta, conservazione e accentramento, contro scrupolosità,
ragionevolezza, innovazione e decentramento. Ognuno dei due ha
proprie peculiarità che sarebbe bello non doverle vedere in campo ma
questo allo stato attuale sarà poco probabile.
Οι δύο στρατηγοί ανήκουν σε διαφορετικές γενιές και κόσμους.
Ο Ντβόρνικοφ, 61 ετών, είναι γέννημα-θρέμμα της ΕΣΣΔ.
Ο 49χρονος Ζάλουζνι γεννήθηκε μεν επί Σοβιετικής Ένωσης, όμως ενηλικιώθηκε και ανδρώθηκε στην ανεξάρτητη Ουκρανία.
Η σταδιοδρομία τους στο στράτευμα πλέον τους καθορίζει.
Απόφοιτος
της σοβιετικής Στρατιωτικής Σχολής Φρούνζε, πλην όμως όχι
προσκολλημένος στη σοβιετική στρατιωτική θεωρία, ο Ρώσος στρατηγός έχει
πια ως… σήμα κατατεθέν την τακτική του ανηλεούς «σφυροκοπήματος» με
αεροπορικούς βομβαρδισμούς και βολές πυροβολικού, που μοιραία έχουν ως
αποτέλεσμα μαζικές καταστροφές και βαρύτατες απώλειες αμάχων.
Το
διαπίστωσε ιδίοις όμμασι όταν υπηρέτησε στην εκστρατεία «καμένης γης»
στον Δεύτερο Πόλεμο της Τσετσενίας (1999-2009). Και το εφήρμοσε στο
έπακρο στη Συρία κατά των ισλαμιστών που λάμβαναν υποστήριξη από πλήθος
ξένων χωρών και κέντρων που ήθελανα αλλαγή του Άσαντ, όταν το 2015
ανέλαβε διοικητής των εκεί ρωσικών δυνάμεων.
Στη Δύση του έδωσαν το προσωνύμιο «Ο χασάπης της Συρίας» γιατί πήρε ξανά το Χαλέπι από τα χέρια του ISIS!Στη χώρα του, τιμήθηκε από τον πρόεδρο Πούτιν για τις υπηρεσίες του με το μετάλλιο του «Ήρωα της Ρωσικής Ομοσπονδίας».
Αναλαμβάνοντας
τώρα τα «ηνία» της στρατιωτικής επιχείρησης στο Ντονμπάς, ο Ντβόρνικοφ
βρίσκεται -ως Διοικητής της Νότιας Στρατιωτικής Περιφέρειας της Ρωσίας-
σε πιο γνώριμα για τον ίδιο εδάφη.
Ο διορισμός του αποσκοπεί στον
καλύτερο συντονισμό των ρωσικών δυνάμεων, μετά την ανασύνταξή τους στα
ανατολικά ουκρανικά εδάφη και την έναρξη της επόμενης φάσης του πολέμου.
Θεωρείται
από τους πλέον έμπειρους αξιωματικούς της Ρωσίας και εξαιρετικά
αποτελεσματικός στη διοίκηση μάχης σε αστικό περιβάλλον.
Προς το παρόν, δίνει έμφαση στην ευρεία χρήση του πυροβολικού και πρωτίστως της αεροπορικής ισχύος.
Στόχος
του στην παρούσα φάση είναι να αποδυναμώσει και να παγιδεύσει στα
ανατολικά τις εκεί ουκρανικές δυνάμεις, καθιστώντας τες εύκολο στόχο.
Αναλυτές
και αξιωματούχοι στο Κίεβο προβλέπουν ότι η επόμενη κίνηση θα
περιλαμβάνει ευρείας κλίμακας χερσαία επίθεση για την «εκκαθάριση» του
Ντονμπάς και την παγίωση της γεωγραφικής σύνδεσης της περιοχής με την
προσαρτημένη χερσόνησο της Κριμαίας, ενόσω εντείονται οι ρωσικοί
βομβαρδισμοί και στον στρατηγικής σημασίας ουκρανικό νότο.
Ο Βαλέρι Ζάλουζνι
από την άλλη ενσαρκώνει τη νέα γενιά του στρατού της Ουκρανίας και μια
διαφορετική τακτική πολέμου, στην οποία εκπαιδεύτηκε τα τελευταία χρόνια
από το ΝΑΤΟ και συνεχίστηκε με τον εξοπλισμό των ουκρανικών δυνάμεων
από τη Δύση με φορητά πυραυλικά συστήματα -όπως τους αντιαρματικούς
Javelin και τους αντιαεροπορικούς Stinger- και οπλισμένα drones.
«Θέλουμε
να ξεφύγουμε από τους χάρτες και τα σχέδια μάχης -ας πούμε- του 1943»,
είχε πει ο Ζάλουζνι σε συνέντευξή του στην ουκρανική στρατιωτική έκδοση
Army Inform πριν από δύο χρόνια. «Μπορώ να χρησιμοποιήσω διαφορετικές
μεθόδους», ανέφερε από τότε, «για να πετύχω έναν στόχο».
Όπως
πολλοί άλλοι Ουκρανοί στρατιωτικοί, έτσι και αυτός ετοιμαζόταν για τον
πόλεμο με τους Ρώσους από το 2014, μετά την προσάρτηση της Κριμαίας.
Εκείνη τη περίοδο, ο ίδιος πολεμούσε τους ρωσόφωνους αυτονομιστές στα μέτωπα του Ντονμπάς.
Έκτοτε, συμμετείχε συχνά σε κοινά ναυτικά, χερσαία και αεροπορικά γυνμάσια του ΝΑΤΟ.
Ανέλαβε Ανώτατος Διοικητής των Ενόπλων Δυνάμεων με απόφαση του Ουκρανού προέδρου Ζελένσκι μόλις τον περασμένο Ιούλιο.
Από
τις πρώτες αποφάσεις του, με το που ανέλαβε πέρυσι τα νέα του
καθήκοντα, ήταν να επιτρέψει στους Ουκρανούς στρατιώτες να ανοίγουν πυρ
κατά βούληση ως αντίποινα στα μέτωπα του Ντονμπάς με τους ρωσόφωνους
αυτονομιστές.
Τον περασμένο Νοέμβριο εν τω μεταξύ διόρισε
σύμβουλό του τον διαβόητο Ντμίτρο Γιάρος, πρώην αρχηγό του νεοναζιστικού
«Δεξιού Τομέα».
Σχεδόν ένα μήνα μετά ωστόσο ο Γιάρος παύθηκε των καθηκόντων του. Όπως ανέφερε τότε η ουκρανική εφημερίδα Ukrayinska Pravda, το
Γενικό Επιτελείο των Ενόπλων Δυνάμεων αρνήθηκε να αποκαλύψει το
παραμικρό για τη συνεργασία, επικαλούμενο τον απόρρητο χαρακτήρα των
πληροφοριών.
Μέχρι πρότινος αντιστράτηγος, ο Ζάλουζνι
προήχθη από τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι στο βαθμό του στρατηγού μόλις στις
αρχές Μαρτίου, εν μέσω της ρωσικής επίθεσης στην Ουκρανία.
Τελώντας υπό το γενικό πρόσταγμά του, Ουκρανοί στρατιώτες και εθελοντές επίσης καταγγέλθηκαν για τη διάπραξη εγκλημάτων πολέμου, συμπεριλαμβανομένης της εν ψυχρώ εκτέλεσης Ρώσων αιχμαλώτων πολέμου, κατά παράβαση των Συμβάσεων της Γενεύης.
Σήμερα,
ο Βαλέρι Ζάλουζνι έχει το προσωνύμιο «Σιδηρούς στρατηγός» ή ο
«άφθαρτος», όπως τον αποκαλούν πια στην πατρίδα του, όπου θεωρείται
ήρωας.
Το να μιλάς για την ταυτότητα ενός άλλου και όχι για την
ταυτότητα άλλου λαού, είναι αναιδές, αγενές και άσεμνο, γράφει σε ανάρτησή του
στα κοινωνικά δίκτυα ο πρώην υπουργός Εξωτερικών, Νίκολα Ντιμιτρόφ.
Η τοποθέτησή του ήρθε μετά τη δήλωση του Βούλγαρου προέδρου
Ρούμεν Ράντεφ, ο οποίος είπε ότι η ‘μακεδονική’ ταυτότητα είναι πλαστογραφία
της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
«Το ζήτημα της ταυτότητας στο διεθνές δίκαιο είναι ένα
εσωτερικό ζήτημα. Αυτό το θέμα μπορεί να απαντηθεί μόνο από τα άτομα στα
οποία αναφέρεται η ερώτηση και από κανέναν
άλλο.
«Το να ισχυρίζεται κανείς ότι η ταυτότητα κάποιου είναι
τεχνητή, είναι πλαστή, είναι αναλφάβητος», απάντησε ο Ντιμιτρόφ στην ανακοίνωσή
του.
Ακόμη, ο πρώην υπουργός εξηγεί ότι όλα τα έθνη στον κόσμο
είναι κοινωνικά δημιουργήματα, κοινωνικά κατασκευάσματα.
«Το αποτέλεσμα ενός συγκεκριμένου και πολύπλοκου συνόλου
ιστορικών γεγονότων και διαδικασιών. Επειδή δεν πρόκειται για γονίδια,
πρόκειται για μια αίσθηση κοινότητας», έγραψε ο Ντιμιτρόφ.
Σύμφωνα με τον ίδιο, η δήλωση ότι οι Σλαβομακεδόνες είναι
πλαστοί είναι προσβολή και ρητορική μίσους.
«Το γεγονός ότι αυτή η δήλωση προέρχεται από την κρατική
ηγεσία στη Σόφια είναι κορυφαίο σκάνδαλο. Η δήλωση είναι προφανώς αντι-‘μακεδονική’
και εχθρική. Για να μιλήσουμε για κάποια αντιβουλγαρική πολιτική στη χώρα
μας, πρέπει να μιλήσουμε για τους Βούλγαρους. Δεν έχουμε κανένα αίτημα από
τη Βουλγαρία, παρά μόνο να μας σεβαστεί. Αυτό αφορά εμάς, είμαστε το
αντικείμενο της δήλωσης, όπως είμαστε και το αντικείμενο της αντιευρωπαϊκής
διαμάχης.
Ασχολείται με τη μακεδονική ταυτότητα, αποκαλώντας την
πλαστογραφία της Κομμουνιστικής Διεθνούς. Αυτή είναι μια εξαιρετικά
επικίνδυνη αφήγηση, αδιανόητη σε μια δημοκρατική Ευρώπη. Δυστυχώς,
πανομοιότυπη με την αφήγηση του Πούτιν στη γειτονική Ουκρανία», έγραψε ο
Ντιμιτρόφ.
Το Υπουργείο Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών δημοσίευσε
την Έκθεση Πρακτικών για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για το 2021.
Στην
ελληνική ενότητα της έκθεσης, η οποία εξετάζει την κατάσταση των ανθρωπίνων
δικαιωμάτων σε όλο τον κόσμο ανά χώρα, ενώ τα ζητήματα που σχετίζονται με την
τουρκική κοινωνία της Δυτικής Θράκης παρουσιάζονταν με τον τίτλο «μέλη
εθνικών/φυλετικών/εθνικών μειονοτικών ομάδων, αυτός ο τίτλος έχει διαγραφεί στη
φετινή έκθεση.
Τα προβλήματα που σχετίζονται με την τουρκική κοινωνία της
Δυτικής Θράκης είναι πιο περιορισμένα σε σύγκριση με τα προηγούμενα χρόνια,
αναφέρουν τουρκικά δημοσιεύματα.
Διαγράφηκε ο
τίτλος των μειονοτήτων
«Είναι μεγάλη απογοήτευση το γεγονός ότι στη φετινή
έκθεση διαγράφηκε ο τίτλος των μελών εθνικών/φυλετικών/εθνικών μειονοτήτων και
τα προβλήματα των Τούρκων της Δυτικής Θράκης καλύφθηκαν με λίγες μόνο προτάσεις
στους τομείς της εκπαίδευσης, του συλλόγου και οι εξουσίες της σαρία των
μουφτήδων», δήλωσε ο Χαλίτ Χαμπίπ Ογκλού,
πρόεδρος της «Ευρωπαϊκής τουρκικής ομοσπονδίας δυτικής Θράκης (ABTTF).
Στην 36σέλιδη έκθεση για την Ελλάδα, η δομή της άλλαξε σε
σύγκριση με τα προηγούμενα έτη. Η φετινή έκθεση δεν εξετάζει τα προβλήματα
στους τομείς του αυτοπροσδιορισμού, της δημογραφικής δομής και πληθυσμού, της
εκπαίδευσης και της θρησκείας της τουρκικής κοινωνίας της Δυτικής Θράκης,
χρησιμοποιώντας τον ορισμό της «μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη».
Χρησιμοποιείται
ο όρος «Μουσουλμανική Μειονότητα»
Με την χρησιμοποίηση του όρου της «μουσουλμανικής μειονότητας στη Θράκη» στην
επικεφαλίδα εκπαίδευση, σημειώνεται ότι ορισμένα μέλη της Μειονότητας
παραπονέθηκαν για την κακή ποιότητα των μειονοτικών σχολείων,
συμπεριλαμβανομένης της έλλειψης δίγλωσσων σχολείων δευτεροβάθμιας και γυμνασίου.
Από την άλλη πλευρά, όπως αναφέρεται στην περσινή
έκθεση, δεν γίνεται λόγος για κλείσιμο δημοτικών σχολείων που ανήκουν στην
τουρκική κοινότητα της Δυτικής Θράκης εξαιτίας του χαμηλού αριθμού μαθητών και
της ραγδαίας μείωσης του αριθμού των δημοτικών σχολείων. Επιπλέον, η
έλλειψη δίγλωσσων τουρκικών παιδικών σταθμών στην περιοχή δεν περιλαμβάνεται
στην έκθεση φέτος.
«Θα προβούμε
σε έγγραφη κριτική»
«Ως ABTTF, θα μεταφέρουμε την κριτική μας για το περιεχόμενο
της έκθεσης για την Ελλάδα στις αρχές των ΗΠΑ. Όπως κάθε χρόνο, έτσι και
φέτος, θα ετοιμάσουμε μια έκθεση στην οποία θα συζητήσουμε λεπτομερώς τα
προβλήματα των ανθρωπίνων και μειονοτικών δικαιωμάτων της τουρκικής κοινωνίας
της Δυτικής Θράκης και θα προωθήσουμε την έκθεσή μας στις αρμόδιες αρχές των
ΗΠΑ», δήλωσεο Χαλίτ Χαμπίπ Ογκλού.